Samkvæmt Landnámu var Freysteinn fagri landnámsmaður eyðisvæðisins. Landnám hans náði yfir Sandvík, Suðurbæi, Viðfjörð og Hellisfjörð og bjó hann á Barðsnesi.
Í þessum byggðum sem fóru alfarið í eyði 1955, lifði fólkið á landi og sjó. Reri til fiskjar, verkaði fisk, seldi og nærðist á honum og öðru sjávarfangi.
Þrátt fyrir takmarkaðar sléttur og víða dreifðar slægjur, áttu menn dágóðan bústofn og ræktuðu sumir væna matjurtagarða.
Hlunnindi voru reki, fugl, dúnn, egg, fjörubeit, mótak og silungur. Misjafnt var hvaða hlunnindi hver bær átti.
Samhjálp var rík, við frágang á bátum og sameiginlegar kaupstaðarferðir og fleira.
Bryggjur voru í Viðfirði og Hellisfirði norðanvert við firðina. Á suðurströndum tókst ekki að gera bryggjur sem NA brimið rústaði ekki.
Þar voru skilyrði til lendingar oft mjög erfið og ekki auðvelt að athafna sig, þar sem landa þurfti fiski uppá klappir og gjörþekkja þurfti aðstæður á hverjum stað.
Frá öllum bæjum í eyðibyggðunum var stutt á gjöful fiskimið.