Eftir 1900 var búið á fimm býlum í Sandvík. Sandvík var í reynd ein jörð og var nytjahlutur hvers bæjar háður mati sem taldist í hundruðum. Það gilti einnig um hlunnindi. Hefðarmörk um notkun voru í heiðri höfð þó ekki væru eiginleg landamerki milli bæja
Þessir bæir voru í byggð; Ystur þeirra var Stóri Stekkur ( Sandvíkur Dammur), næstur var Hundruð (Sandvíkur Hundruð). Í sömu línu inneftir eru Mið Sandvík og innst Partur (Sandvíkurpartur) sem standa sitt hvoru megin við sama bæjarlækinn.
Í Mið Sandvík var bænhús að minnsta kosti fram undir 1700. Miklar líkur eru á, að það sé kirkjugarður vestan við Part í landi fornbýlis sem nefndist Mið Hjáleiga.
Um kílómetra innan við Part var Sandvíkursel.
Auk þessara býla eru nokkur fjöldi fornbýla þekkt svo sem Kverk, Þorljótsstaðir, Fífustaðir og fleiri.
Sandvík er stórbrotin með fagran og hömrum girtan fjallahring. Samgöngur voru afar erfiðar. Var gjarnan farin ein sjóferð í góðu veðri að hausti, til þess að sækja nauðsynjar til komandi vetrar. Síðustu árin var hún farin á vélbáti. Á árabátum var yfirleitt ekki farið fyrir Barðsneshorn að vetrarlagi.
Ef nauðsyn bar til, þurfti að bera vörur á bakinu yfir Sandvíkurskarð frá Stuðlum. Voru Sandvíkingar þekktir fyrir mikið þrek og seiglu. Yfirleitt var farin sameiginleg ferð á árabáti frá Stuðlum fyrir jól.
Talsvert gott mótak var neðst í Kerlingarbotnum undir Sandvíkur og Kerlingarskarði og eru þar áberandi tættur. Mórinn var oftast fluttur til byggðar á sleðum í hæfilegu vetrarfæri.
Sandvík er eftirsótt til veiða af súlum sem hreiðra um sig í Skrúð.
Ef heppnin er með síðsumars, er oft hægt að njóta þess að sjá súluhóp hefja flug í nokkurri hæð yfir Víkina. Veiðitækni súlunnar færir ferðamönnum nútímans einstaka upplifun. Ein eftir aðra steypa þær sér skyndilega á eldingar hraða á kaf til veiða. Sjónarspil sem ekki gleymist
Í Sandvík komu engin vélknúin tæki, en vegur fyrir handkerrur og hestakerrur lá frá Skálum yfir til bæjanna og brú var á ánni.
