Í þjóðsögum Þorsteins Erlingssonar segir að flugamaður sem komst á Kerlingarflöt í Norðfjarðarnípu, þar sem Nípukerlingin 18 álna há stóð, hafi sofnað hjá henni og dreymt að hún segði honum svo frá, “áður en land þetta sem þér kallið Ísland byggðist mennskum mönnum, fluttust hingað allskonar landvættir, huldufólk, dvergar og tröll og lifðu hér langan aldur í friði og ró. Ég er ein þessara trölla og lifðum við á hvölum, rostungum, fugla og fiskaföngum. Á kvöldin í hellum vorum, sögðum við hvort öðru tröllasögur, fórum í skinnaleik og hringbrot og held ég að þér hefðu fundist leikir voru stórfengir. Við vorum göfugust tröllanna. Ég var í þann veginn að giftast álitlegum risa er Núpur hét og hét bróðir minn Gerpir. Eftir að kristnir menn, er svo voru kallaðir fóru að setjast að, máttum við hvarvetna þoka fyrir þeim. Einn þeirra hét Þorleifur Kristni sem bjó í Vöðlavík, hann var þeirra verstur. Loks réð hann að oss með stóran gylltan kross að vopni og við flýðum í allar áttir eins og við ættum lífið að leysa. Er sól rann undan Dalafjallinu urðum við að steini. Núpur var kominn norður undir Dalabakka við Dalatanga og varð þar að drangi, en Gerpir hljóp norður af Barðsneshorni og varð að stapa þeim sem Hornstapi heitir”
Landslagið á eyðisvæðinu ber þess merki að Þorleifur hafi verið stórtækur, því að eitt af aðaleinkennum landslagsins eru tindaraðir í fjöllum og stapar við sjó
Gerpir og Nípa, sem ramma inn hinn forna Norðfjarðarhrepp bera því bæði tröllanöfn.
Nípukerlingin við norðanverðan Norðfjörð var kennileiti bæði frá sjó og landi og vegvísir. Hún fell í hafið um miðja 19. Öld.
Í Tregaskarði milli Sandvíkur og Vöðlavíkur á syðri mörkum hreppsins er Tregaskarðskerlingin í Tregaskarði. Um það skarð var þröngt að fara og þurfti að klifra upp fætur kerlingar yfir til Sandvíkur. Enginn villtist sem ákvað að fara þá leið, því að allir rötuðu á sérkennilegt hljóð ef bærði vind. Gengu vegfarendur á hljóðið sem myndaðist í bakskoru kerlingar.
Í Afréttarskarði milli Barðsness og Sandvíkur er tilkomumikil pilsklædd kerling sem rétt hleypir ferðalöngum bjargmegin framhjá. Gamlir Norðfirðingar trúðu því að öruggara væri að væta pilsfald hennar með líkamsvatni sínu í fyrsta sinn sem þeir færu skarðið. Það var vegabréf uppá slysalausar ferðir í kjölfarið.
Glæsilegust kerlinganna, er sú sem stendur keik í Kerlingarskarði. Þar blasir hún við miðsvæðis tíguleg á eldrauðum steindregli. Um skarðið er fært milli Sandvíkur og Viðfjarðar. Aðal ferðaleiðin milli Sandvíkur og Stuðla liggur um Sandvíkurskarð norðaustur af Kerlingu. Þessi skörð liggja bæði upp úr Kerlingarbotnum Sandvíkurmegin.
Allar þessar kerlingar voru og eru vegvísar og hafa tekið að sé að halda utan um verkefnið.
Heimildir: Þjóðsagnasafn Þorsteins Erlingssonar, Ásmundur á Bjargi, Hálfdan Haraldsson