Það voru hefðbundnar samkomur á bæjum um hátíðir með hljóðfæraleik, dansi og spili. Þorrablót að minnsta kosti tvö ár í Viðfirði 1941 og 1942 að sögn Þorgeirs Þórarinssonar sem var sonur síðustu húsfreyjunnar í Viðfirði og Þórarins Sveinssonar. Þar voru einnig boðsgestir úr nágrannabyggðum. Þá og oftar stýrði húsfreyjan í Viðfirði Guðríður Þorleifsdóttir vefaradansi og „sló vefinn“.
Allir íbúar svæðisins heimsóttu hverjir aðra og nutu gestrisni og samveru þó að ekki væru formlegar samkomur
Auk þess sóttu íbúar samkomur á Norðfjörð ýmist á bátum eða fótgangandi og var það gagnkvæmt.
Hljóðfæri komu snemma á Barðsnes en Sveinn Árnason átti orgel og hafði lært orgelleik.
Á Gerðisstekk átti Bjarni Sigfússon harmonikku og spiluðu þeir feðgar hann og Bjarni Halldór sonur hans báðir á nikkur.
Stundum spiluðu þeir líka fyrir dansi á Kirkjumel í Norðfirði. Til þessara bæja eiga margir tónlistarmenn ættir að rekja.
Á Suðurbæjum var herbergi á efri hæð sem margir sváfu saman í. Það var kallaður Salur og var gjarnan rýmt fyrir dans og þóttu böllin á þrettánda á Stuðlum til dæmis eftirminnileg.
Skólahald var lengst af þannig að kennt var til skiptis í Norðfjarðarsveit og á Suðurbæjum, oftast á Gerði. Eldri börnin í Viðfirði voru stöku sinnum á Gerði en sóttu annars barnaskóla til Vöðlavíkur eða dvöldu stöku sinnum á Norðfirði. Börn úr Sandvík voru stöku sinnum á Gerði en annars var fræðsluskyldu ekki sinnt þar.
Í janúar 1947 hófst rekstur heimavistar á Kirkjumel í Norðfirði. Þá var Sandvík komin í eyði en börn af hinum stöðunum komu yfirleitt sjóveg til og frá heimavistinni þar til byggðin öll fór í eyði 1955.
Sími kom 1938 í Sveinsstaði í Hellisfirði, Viðfjörö og símstöð á Gerðisstekk. Sími kom Á Stuðla, Gerði og Barðsnes á Suðurbæjum 1947. Á aðra bæi í eyðibyggðinni kom aldrei sími. Síminn breytti miklu um öryggi íbúanna og eins varð auðvelt að sammælast um kaupstaðarferðir og hafa samband við ættingja og vini.
Miklar upplýsingar um bústærð á eyðisvæðinu og aðra aðstöðu og þróun er að finna í Sveitir og Jarðir í Múlaþingi þriðja bindi, sem komið er inn á timarit.is
Mölin nefnist falleg stór malarfjara neðan við bæinn á Barðsnesi. Sagan segir að þangað hafi jólasveinarnir komið siglandi á báti og grafið hann niður í fjöruborðið. Á dimmum kvöldum jólaföstu var grannt hlustað eftir þruski og þótti börnunum vissara að kíkja undir rúmin, því að sveinkarnir leyndust í húsunum og voru hrekkjóttir. Ofan við Mölina er grasbali sem nær uppundir bæ og nefnist Hringurinn. Hann var sleginn einu sinni á sumri, en eftir það hafði síðasti barnahópurinn á Barðsnesi Mölina og Hringinn sem sitt leiksvæði.
Stórurð eða Gerðisurð er áberandi í hlíðinni undir Sandfelli. Urðin er ungt berghlaup.
Hinn fjölmenni lífsglaði hópur sem óx upp á Barðsnesbæjunum á 20. öldinni og taldi á fjórða tug, fann sér þar slétta flöt til að dansa á undir harmonikkuleik þegar færi gafst.
Á Stuðlum var ávallt árabátur til reiðu ef Sandvíkingar þurftu hans með. Einnig sammæltust býlin vestan á Barðsnesi um bát þegar það hentaði, til dæmis í kaupstaðarferð sem farin var í hagstæðu veðri nálægt jólum. Á Stuðlum var ákaflega gestkvæmt og rjómapönnukökur og súkkulaði sem Helgi á Stuðlum bar fyrir gesti rómað.