Neskaupstaður var stærsti þéttbýlisstaður á Austurlandi um 1930. Það kallaði á athugun og umræðu um hvernig mætti tengja hann þjóðvegakerfinu, en fyrsti bíllinn kom þangað með skipi 1925.
Á sumarþingi 1931 flutti Sveinn Ólafsson alþingismaður í Firði, tillögu um að taka væntanlegan Norðfjarðarveg í tölu þjóðvega. Sú tillaga var samþykkt á Alþingi 1933. Í kjölfarið komu fjárveitingar og hófst vegagerð frá Eskifirði til Viðfjarðar árið 1934.
Árið 1938, var vegurinn kominn út að Klifi í Viðfirði. Gert var hlé á verkinu og huga átti að áframhaldandi vegagerð til Norðfjarðar.
Árið 1940 komust allir bílar til Viðfjarðar og 1942 var lokið vegalögn niður að sjó við Viðfjarðarbæ. Unnið var við endurbætur á veginum til 1945.
Ákveðið var að stofna til siglinga með báti milli Viðfjarðar og Norðfjarðar tvisvar í viku með fólk og flutning. Skipaútgerð Ríkisins var falið að koma aðstöðu í lag. Þeir sem sinntu þessum siglingum voru Óskar Lárusson á báti sem hét Hafþór frá 1941 til 1946 og Sigurður Lúðvíksson á Hilmi 1947 til 1948. Báðir voru bátarnir 23 lestir.
1943 hóf Kaupfélag Héraðsbúa áætlunarferðir á rútu milli Viðfjarðar og Akureyrar sem tengdust ferjusiglingunum
Í tengslum við áætlunarferðir kom Guðríður Þorleifsdóttir húsfreyja í Viðfirði upp veitingaþjónustu.
1949 var opnaður vegur um Oddsskarð og þá hljóðnaði í Viðfirði
