Hversdagsmenning þar sem fólkið deildi kjörum og verkum, ræddi saman og hafði uppi gamanmál í önnum dagsins var gjöful. Fjölmennt var víða á bæjum, stórir barnahópar, fósturbörn og skyldmenni, líf og fjör.
Fólkið í eyðibyggðum Gerpissvæðisins kom auk þess saman til að skemmta sér bæði innan svæðisins og fór einnig til Norðfjarðar sjóveg eða gangandi. Í sagnakveri Marteins Magnússonar greinir frá brúðkaupi í Sandvík árið 1911. Prestsþjónustuna höfðu ung hjón sótt í þéttbýli Norðfjarðar á Nesi og voru nú komin til að halda veislu þar sem fólkið á Barðsnesi var meðal annarra gesta. Og veislan stóð fram á næsta dag því þegar morgnaði héldu veislugestir út til leika. Þeim mætti þá hópur erlendra sjómanna sem hafði orðið skipreika, áttu vínlögg að leggja með sér en þáðu umhyggju og aðhlynningu Sandvíkurbúa.
Fjörugast og skipulegast var samkomuhald á Suðurbæjum og Viðfirði, en þar voru líka gestir frá öðrum bæjum og víðar að.
Í endurminningum sínum segir Þórður Sveinsson frá því þegar Sandvíkingar komu með blys upp í Sandvíkurskarð á Gamlaárskvöld og veifuðu nágrönnum sínum norðan megin við Skarðið.