Frá Barðsnesbæjum var hafin öflug útgerð á seinni hluta nítjándu aldar, stutt var á gjöful mið og einnig á markað á Norðfirði.
Þorskur varð verðmæt söluvara, flattur, saltaður, þurrkaður og pakkaður. Hluti saltfisks fór fullfrágengin beint á markað frá þessum bæjum. Með tilkomu frystihúsa á Norðfirði, var fiskur ýmist seldur til þeirra eða unninn heima.
Alls sem sjórinn gaf bæði í fiski, sjávarspendýrum og sjófugli var einnig aflað á bátum. Fram yfir 1920 voru nær eingöngu notaðir árabátar til veiða. Fiskað var á línu og færi.
Lendingarvík var sameiginleg milli bæjanna, þar voru vélbátar hafðir í bólum milli sjóróðra. Að utanverðu við hana var Barðsnesbás og að innanverðu Gerðislending. Á milli var Lendingarfjara. Þar eru ýmis ummerki eftir hús, vindur á bakka og um frágang báta í bergstáli.
Vélbátar sem komu á þetta svæði um og uppúr 1925 voru teknir upp á haustin og settir á hvolfur, til þess þurfti mannskap þó að þeir væru litlir í byrjun. Vélar voru yfirleitt teknar úr bátum og geymdar í húsi á vetrum.
Þangker er hluti af Gerðislendingu og gjarnan notað af Gerði til að landa fiski. Það var einnig þrautalending í vondum veðrum. Í Þangkeri var sléttur sjór kæmist bátur inn fyrir mynnið.
Á Barðsnesbæjum plægðu íbúar fyrir kúskel til beitu. Bátur reri út með plóg sem hann sökkti. Plógurinn var svo dreginn upp með vindu í landi af handafli.
Einnig voru lögð síldarnet þegar síld veiddist og beitt með síld.
Í gili Bergár innan við bæ á Barðsnesi er hringlaga rúst eftir frosthús sem var sameign Barðsnesbæja.
