Íslenskar þjóðsögur og sagnir, Sigfús Sigfússon
Eftir frásögn Guðmundar Bjarnasonar frá Berufjarðarströnd, Ralla
Fyrr á öldum bjuggu bræður tveir á Barðsnesi í Norðfirði er hétu Eyjólfur og Einar og var móðir þeirra fyrir búinu. Bróður áttu þeir sem Sigurður hét innan fermingar. Báður voru þeir Einar og Eyjólfur taldir ofurmenni. Þó var Eyjólfur mun fremri að karlmennsku og áræði. Báðir voru þeir einhugar, sjógarpar og vinnuvargar, en töldu sér ekkert ófært og þóttu ærnir oflátungar. Þeir héldu út sexæring miklum og settu hann upp og ofan tveir einir. Ef öðrum hvorum þótti miður ganga einu sinni en endranær, þá var orðtak þeirra; «Oft hefur betur gengið í Barðsneshöfn». Svo bar til einu sinni sem oftar að þar fór fram jarðarför við sóknarkirkjuna og kom upp mikið af beinum og meðal annarra svo afar stór bein að allir undruðust þau. Barðsnesbræður voru þar einir meðal annarra. Eyjólfur gengur það að, tekur upp legg, virðir hann fyrir sér og segir hlæjandi. « Einhvern tíma hefði verið gaman að hafa þennan til þess að setja með sér bátinn í henni Barðsneshöfn».Hampaði hann beininu hlæjandi með mörgum kallsyrðum og háðsglósum svo öllum hnykkti við, þangað til einhver sagði að hann skyldi ekki tala svona ógætilega. Það sé eigi hyggilegt að spaugast að dauðra manna beinum. Eyjólfur heldur að slíkt geri nú lítið til og spyr hvort hann haldi að þessi rísi á legg, heldur að sér þætti ekki margt að Því að fá þess háttar dreng til að setja með sér bátinn í henni Barðsneshöfn og hló dátt að. Þá óskaði einhver þess að betur honum yrði að orðum sínum. Einar fylgdi bróður sínum í þessu.
Þegar greftruninni var lokið fóru þeir bræður heim til sín af öðru fólki. En þetta kveld er sagt að menn nokkrir mættu ókunnum manni þar á milli bæja, sem enginn þekkti. Hann var tröll að vexti. Enginn áræddi að spyrja hann að heiti, svo mikinn beyg höfðu menn af honum, utan einn maður segir við hann; hvert hann ætli. Hann kvaðst ætla að setja einu sinni bátinn í henni Barðsneshöfn, með þeim bræðrum. Þetta þótti kynlegt svar. Heima á Barðsnesi var móðir þeirra bræðra vör við þennan stóra ókennda mann og hélt hann sig við bát þeirra bræðra.
Nú stóð svo á að þeir bræður áttu timbur mikið fyrir utan Horn er þeir ásettu sér að sækja þegar fyrst gæfist færi, voru það fyrir það vissa tveir farmar á bát þeirra. Þeir bræður voru nú ærið árrisulir næsta dag og leist vel á sjóleiði því veðurblíða var mikil og lásléttur sjór. Tygjuðu þeir sig því fljótt. Móðir þeirra bað þá að fara hvergi fyrir hvern mun, í dag. Þeir spurðu hví hún æskti þess. Hún sagði sig óraði illa fyrir ferð þeirra. Þeir kváðust ekki marka kerlingaróra hennar og heimtu Sigurð bróður sinn með sér. Hlupu þeir svo til sævar, en Sigurður var seinni að svo að þegar hann kom ofan undir höfnina sér hann að þeir bræður þrífa til bátsins, en þá sér hann þriðja manninn tröllstóran. Hann hleypur á bátinn með þeim og rann hann í kasti fram á sjó. Þá segir Eyjólfur; «Sjaldan hefur betur gengið í henni Barðsneshöfn» . Síðan setjast þeir bræður undir árar og þriðji maðurinn í skut. Sigurður gekk á landi austur þangað sem trjábúlkinn var. Það skildi hann að þeir bræður sáu eigi fylgjara sinn og leist honum miður á ferð þessa en var fár um það. Þeir ferma bátinn harðfengilega og segja Sigurði að vera þar eftir og bera smátré til sævar meðan þeir rói þennan farm heim í Barðsneshöfn. Hann hlýðir því. Þeir róa þá heimleiðis. Er þá stóri maðurinn enn kominn í skutinn og sér Sigurður það, að hann er að slingra til bátnum. Sigurður fer þá uppá hæð og horfir á eftir þeim. Þegar þeir eru komnir nokkuð áleiðis inn með ströndinni eykst slingrið á bátnum, þangað til ókunni maðurinn hvolfir undir þeim bræðrum. En jafnskjótt voru þeir bræður komnir á kjöl og var það um dagmál og spegilsléttur sjór. En þegar var stóri maðurinn kominn líka á kjölinn og hvolfist bátuinn við en þeir bræður komast á trén. Þá færir stóri maðurinn
þau í kaf og náðu þeir þá bátnum aftur en sá stóri hvolfir honum og náðu þeir þá enn trjánum. Gekk svo að þeir voru annað veifið á trjánum, hitt á bátnum þar til um miðdegi. Þó fórst Einar en Eyjólfur barðist þangað til um miðaftan en þá lét hann líf sitt með hugprýði og hreysti. Stóri maðurinn réri þá bátnum að landi og segir Sigurði að koma í hann. «Á ég ekki sökótt við þig og skal þig ekki saka», mælti hann. Siggi þorði eigi annað en hlýða og reri stóri maðurinn hann í Barðsneshöfn, kippti upp bátnum og hvarf og sást eigi síðan. Sigurður sagði frá þessu og álitu menn að þessi ókunni maður hefði verið sá sem stóru beinin voru af, er þeir bræður köllsuðu mest um við jarðarförina og hefði hann verið að hefna sín.