Vélritað eftir handriti Þórðar Sveinssonar frá Barðsnesi
Gert fyrir og flutt á þorrablóti eldri borgara Neskaupstað (líklega um 1995)
Á styrjaldarárunum var ýmislegt á reki um sjóinn, sem rak á fjörur í Barðsneslandi. Meðal annars festust þar fimm tundurdufl, en þau voru gerð óvirk á staðnum og það gerði Eðvald Cristensen lögga.
Mörg dufl voru skotin niður á sjónum, en þá var skotið á þau niðri við sjóskorpuna svo að sjór gat lekið inn og þannig sukku þau. Eitt dufl rak í norðaustan roki í gegn um Skarfatangavoginn og sprakk á klöppunum innan við hann cirka einn kílómetra utan við Barðsnesbæinn. Bjarni á Gerðisstekk fór um miðjan dag eða svolítið seinna að sækja rollur sínar, en þær sóttu alltaf út eftir. Þegar hann leit niður í voginn á fjörunni, þá sá hann vír liggja inn eftir vognum, vírinn sem hafði verið neðan í duflinu, og talsvert brotna klöppina fyrir innan þar sem duflið sprakk. Það hefur verið furðuleg heppni að ekkert sprengjubrotið lenti á bænum, því að það fundust mörg sprengjubrot í túninu á Barðsnesi og allt inn og upp fyrir ofan lendinguna, á Lendingarhjalla. Ekki urðum við á Barðsnesi vör við það þegar duflið sprakk, svo undarlegt sem það var, en á innri bæjunum heyrðist þetta eins og högg á austurgaflinn. Við höfum sjálfsagt sofið fast á Barðsnesi þrátt fyrir veðurofsann.
Á þessum tíma, seinni part vetrar, var það á Barðsnesi, að pabbi og ég ráðgerðum að fara norður á Nes á árabátnum. Kvöldið áður en fara skyldi, var komin svolítil norðvestan gola en ekki var reiknað með að fara nema yrði logn því norðvestur er beint á móti og við ætluðum ekki að taka neinn barning. Farið var að sofa á venjulegum tíma og ég held að allir hafi sofnað vært.
Á þessum tíma var ekkert tunglsljós, dimmt í lofti og svarta myrkur yfir nóttina. Um fimm-sexleytið um morguninn hrukku allir upp úr fasta svefni við óskaplegan hávaða. Það urgaðist eitthvað utan í húsinu, en húsið var bárujárnsklætt utan. Það small í bárunum á járninu. — Sjóskrímsli!, sjóskrímsli! — í einu vetfangi ryfjuðust upp og urðu ljóslifandi alls konar sjóskrímslasögur. Pabbi fór niður. Ég held að hann hafi gripið með sér í ganginum allstóra eldiviðaröxi og svo fór hann út í myrkrið og gekk kringum húsið, en hvorki sá né heyrði neitt, en við heyrðum þessi læti meðan hann var á leiðinni niður stigann. Svo, eins og hendi væri veifað datt allt í dúnalogn og varð steinhljótt, en var bara á norðvestan kaldi.
Þegar kom fram á morguninn lygndi og birti og var þá farið að athuga förin eftir skrímslið, en ekki varð á neinu séð, – hvergi sást rispa eftir skeljarnar á skrímslinu. Það var svo farið norður á Nes á fyrirhuguðum tíma og gekk allt vel. Ekki vorum við búnir að vera lengi í kaupstaðnum þegar við fréttum furðulega sögu um eitthvað sem ekki hafði hagað sér ólíkt skrímslinu á Barðsnesi.
Rafmagnsloftlína á staurum lá meðfram aðalgötum bæjarins á Nesi. Meðal annars hérna meðfram húsinu (Sigfúsarhúsinu) og út í Dagsbrún og afleggjari ekki fjarri Hauksstöðum, sem lá niður á Eyri. Lækur rann þá rétt utan við Hauksstaði, en rétt þar fyrir utan var lítið timburhús. Það var smiðja Kalla Svendsen og Þórarins Guðmundssonar. Þórarinn hafði það vinnulag að fara snemma á fætur á morgnana, venjulega um klukkan fjögur. Þennan morgunn brá hann ekki vana sínum og var kominn út að smiðjudyrum um fjögurleitið. Þá bregður svo við að einhver skruðningur heyrist og rafmagnsloftlínan varð öll í blossum og eldglæringum snöggvast, svo hvarf þetta og rafmagnið fór af og allt myrkvaðist. Þá varð Tóta ekki um sel.
Allt hefur sín endimörk og það beið birtunnar að skilja þessi ósköp. Þegar fram á daginn leið og birti, kom í ljós að raflínan var slitin og farið var að kanna hvað valdið hefði. Þá komu upplýsingar um það að yfir þéttustu byggð á Seyðisfirði væri í nokkurri hæð frá jörðu víranet, sem haldið væri uppi af loftbelgjum sem fylltir væru af mjög léttri lofttegund. Þessi útbúnaður var þarna á vegum setuliðsins og til þess ætlað að óvinaflugvélar gætu flækt sig í þessu. Jarðfesturnar áttu það til að bila og þá svifu loftbelgirnir á stað yfir fjöll og firnindi, með víra niður úr og keðjur neðst, hækkuðu og lækkuðu eftir landslaginu og ráku fyrir vindum. Vindstefnan frá Seyðisfjarðarkaupstað á Barðsnes er norðvestan og smiðjan hans Kalla var í þeirri línu.