Í sjálfsþurftarsamfélagi við sjó byrjuðu börn að vinna, strax og þau gátu. Fyrst voru verkin létt, snúningar og hlaup. Sækja það sem fullorna fólkið vantaði, reka kýr og sækja. Þau gáfu hænum og sentust með mat og kaffi á engjar og í lendinguna. Tóku þátt í að snúast við lambfé og fleira utanhúss.
Innan húss voru endalaus hlaup við að sækja og flytja til matvæli og tau og vaska upp leirtau. Allflestir lærðu að prjóna á barnsaldri og kláruðu að minnsta kosti eitt og eitt sokkapar.
Kennt var annan hvern mánuð á Barðsnesbæjum en skólamánuðina var engin vinnuskylda heima.
Þegar börn voru komin um og yfir tíu ára aldur, fóru þau að vaxa til fullorðinsverka sem þau lærðu af sér eldra fólki.
Strákar hófu túnaslátt, möluðu skít og báru á tún og vitjuðu um síldarnet, en síldin var notuð í beitu.
Stelpur unnu meira innan húss við óþrjótandi verkefni, úti við heyskap, þurrkun rakstur og hirðingu.
Bæði kynin unnu að stokkun og beitningu línu, vöskun á fiski og vinnu við að fletja og salta fisk. Einnig við umhirðu fjár, smölun og rekstur milli bæja.
Að hluta til dreifðist vinnan eftir verkefnum og getu hvers og eins. Um fjórtán ára aldurinn voru flestir farnir að vinna sem fullorðnir bæði drengir og stúlkur.