Þungavara og búnaður vegna sjósóknar var yfirleitt flutt sjóleiðina, lengi ein ferð að hausti fyrir Sandvíkinga. Gjarnan var haft samráð um ferðir á bæjum norðan Sandvíkur. Fátítt var að sjóleið væri farin til eða frá Sandvík um vetrartíma á tímum árabáta. Á Stuðlum var ávallt klár árabátur ef Sandvíkingar þurftu hans með í kaupstaðarferð til Neskaupstaðar. Stundum báru þeir þungar byrðar yfir Sandvíkurskarð til baka. Einnig var siglt á samkomur á Norðfirði og jafnvel með í för Sandvíkingar sem höfðu gengið yfir Sandvíkurskarð. Almennt gekk fólk milli bæja, enda ekki langar vegalengdir. Um vetrartíma voru farartálmar vegna svella um Sandvíkurskarð, Stuðlahnausa, Glámu í Hellisfirði og Hellisfjarðarskriður og brodda þörf. Samt var algengt að góð mæting væri frá Suðurbyggðinni á samkomur bæði í sveit og bæ á Norðfirði. Einnig fór fólk frá Norðfirði á þorrablót í Viðfirði og þrettándaböll á Stuðlum.
